Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15461 K.2024/15694

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında belirlenen temel ceza üzerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143.maddesine göre suç tarihinde yürürlükte bulunan kanun gereği en fazla 1/3 oranında artırım yapılabileceği gözetilmeden, 28.06.2014'ten sonra işlenen suçlar için geçerli olan yarı oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,

2- Kabule göre de;

Dairemizin 16.12.2021 tarihli ve 2020/16752 Esas, 2021/21710 Karar sayılı bozma ilâmından önceki hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 11 ay 20 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,