Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15463 K.2024/18713

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Turgutlu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 05.06.2012 tarihli ve 2011/97 Esas, 2012/632 karar sayılı ilamında da 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de, bozma öncesi kurulan 12.11.2020 tarihli hükümde aynı ilam tekerrüre esas alınarak birinci kez mükerrirlik uygulaması yapıldığı ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, anılan hükme yönelik aleyhe bir temyiz istemi bulunmamasına rağmen bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda ikinci kez mükerrir olduğu belirtilip, 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinin nazara alınmasına karar verilerek 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince hüküm fıkralarından "Sanığın tekerrüre esas alınan sabıkasından TCK'nın 58.mad.si uyarınca tekerrür hükümleri uygulanmış olması dolayısıyla ikinci kez mükerrir olması dolayısıyla infaz sırasında 5275 Sayılı yasanın 108/3 maddesinin nazara alınmasına," ilişkin paragraf çıkartılarak,