Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15507 K.2023/1270

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/5819 iddianame numaralı 25.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 116/2-4, 119/1-c, 53, 58 maddelerinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2015/202 Esas, 2015/815 Karar sayılı kararıyla sanığın hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 168/2, 62 maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiş; aynı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 62, 53 maddelerinden 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

3. İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2015/202 Esas, 2015/815 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 13.10.2020 tarihli ve 2021/1388 Esas, 2021/6164 Karar sayılı kararı ile özetle; "sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hükümler kurularak aynı Kanun’un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması" sebebiyle hükümlerin diğer yönleri incelenmeden bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

4. Dairemizin yukarıda anılan bozma kararı üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2021 tarihli ve 2020/569 Esas, 2021/259 Karar sayılı kararı ile sanığın, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 168/2, 62, 53 maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiş; aynı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 62, 53 maddelerinden 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin; "suçların maddi unsurlarının oluşmadığına, fazla cezalar tayin edildiğine, sanığın atılı suçlardan beraat etmesi gerektiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanması gerektiğine" dair olduğu tespit edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Emirkan Yüksel'in katılanın Simit Keyfi isimli işyerinin kapısına zarar verip gece vakti anılan işyerine birlikte girerek, çekmecede bulunan 200,00 TL'yi çaldıkları, olay yerini gösteren CD'ye ait görüntülerin incelenmesi neticesinde sanık ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Emirkan'a ulaşıldığı ve sanık ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Emirkan Yüksel aşamalardaki ikrarları, katılanın ifadeleri ve tüm dosya kapsamından sanık ...'ın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. 2. Sanığın adli sicil kayıtları dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Kurulan hükümlerde alt sınırdan cezalar tayin edildiği, "sanığın kasti suçlarının varlığı nedeniyle kurulan hükümlerde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden hukuka aykırılık tespit edilmemiş;

dosya içeriğine göre, suça konu işyerinden çalınan paranın 200,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihi de dikkate alındığında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.05.2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı karşısında ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun anılan ilâmından sonraki Dairemizin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu nazara alındığında, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulamamasında isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozmaya ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eylemlere uyan suçların vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde re'sen dikkate alınan hususlar yönünden de hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR