Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15550 K.2023/9502

I.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın 25.10.2015 tarihli duruşmada alınan savunmasında müdafi istemediğini belirttiği ve müdafi bulunmaksızın sorgusunun yapıldığı halde, Mahkemenin talebi üzerine 22.03.2016 tarihinde sanığa barodan müdafi Av. ...’in atandığı ve kararı anılan müdafinin temyiz ettiği anlaşılmış ise de, sanık ile birlikte duruşmaya katılmamış olan anılan müdafinin sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı belirlenmekle, yukarıda belirtilen gerekçe ile Mahkemece re'sen görevlendirilen ve temyize hakkı bulunmayan Av. ...’in temyiz isteğinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihinde sanığın belirlediği evde sanık ile katılanın buluştuğu, sanığın katılana farkettirmeden katılanın çıkarmış olduğu kıyafet içindeki cüzdandan 3.400,00 TL parasını çaldığının anlaşıldığı olayda, sanığın eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, hatalı nitelendirme ile 5237 sayılı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,