Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15687 K.2024/16448

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dairemizin 21.09.2021 tarihli bozma ilâmı içeriğinde, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu, bu madde gereğince cezalandırılması gerektiği belirtildiği ve mezkûr bozma ilâmına uyulmasına da karar verildiği hâlde, sanık hakkında bu kez aynı Kanun'un 142/2-b maddesi gereğince hüküm kurularak fazla ceza tayin edilmesi,

2-Kabule göre de;

a.Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 16.02.2014 olarak yazılması gerektiği gözetilmeden 2015 olarak hatalı yazılması,

b.Sanık hakkında kazanılmış hakka konu cezanın 1 yıl 8 ay hapis cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,