Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15722 K.2024/13287

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesi

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II.Sanık Hakkında Mala Zarar Verme ve İş Yeri dokunulmazlığının İhlâli Suçlarından Kurulan Hükümlerin Temyiz İncelemesi

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma öncesinde kurulan hükümlerde Rize 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/489 Esas, 2011/440 Karar sayılı mahkûmiyet kararının tekerrüre esas olduğu kabul edilip tekerrür hükümleri uygulanarak sanığın birinci kez mükerrirliğine karar verilmesine ve mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik aleyhe bir temyiz istemi bulunmamasına rağmen, bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda anılan suçlardan kurulan hükümlerde sanığın aynı ilâm tekerrüre esas alınmak suretiyle ikinci kez mükerrir olduğu belirtilerek 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usul Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hüküm fıkralarından tekerrür bölümleri tamamen çıkarılarak yerine "Rize 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/489 Esas, 2011/440 Karar sayılı kararında sanığın 3 yıl hapis cezasına mahkumiyetine karar verildiği,