Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/16046 K.2023/1933

... 2. Çocuk Mahkemesinin, 16.03.2022 tarihli ve 2021/402 Esas, 2022/87 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafîî tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğa 27.09.2021 tarihli bozma ilâmından önce atanan zorunlu müdafi, gerekçeli kararın tebliği üzerine süresi içinde hükmü temyiz etmiş ise de; onsekiz yaşını ikmal eden suça sürüklenen çocuğun bozmadan sonra 16.03.2022 tarihli karar duruşmasında, müdafî istemediğini beyan etmesi karşısında, atanan zorunlu müdafinin, müdafilik görevinin sona ermiş olduğu ve zorunlu müdafie yapılan tefhim ya da tebliğin kendisine bağlanan hukukî sonuçları doğurmayacağı,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı gözetilerek;

karar tarihinde cezaevinde bulunup SEGBİS vasıtasıyla suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen ve akabinde cezaevinde tebliğ edilen 16.03.2022 tarihli kararda, suça sürüklenen çocuğa yapılan yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre, bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediğinin anlaşılması karşısında, gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğa usûlüne uygun şekilde (cezaevinde olması halinde cezaevinde 5271 sayılı Kanun'un 35/3 ve 263. maddelerine uygun olarak bizzat tebliği, aksi hâlde bilinen son adreslerine kararın tebliği,