İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, şikâyetçinin tüm zararını karşılamasına ve kendisinden şikâyetçi olmamasına rağmen hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2 maddesinin uygulanmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu;
sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında hem hırsızlık suçundan hem de konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan cezalar verildiğine, bu durumun ceza yargılamasının "non bis in idem" ilkesine aykırı olduğuna, aynı suçtan birden fazla yargılama yapılamayacağına ve ceza verilemeyeceğine, bu durumun orantılılık ilkesine ve Anayasaya da aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın suç tarihinde şikâyetçilerin evinden para, telefon ve araç anahtarını çaldıktan sonra araç anahtarı ile dışarıda park hâlinde bulunan aracı çalması şeklindeki eylemine uyan hırsızlık suçundan uygulama yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un "142/2-d-h" maddesi yerine "142/d-h" maddesi olarak yanlış yazılması, mahâllinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş; soruşturma aşamasında kolluk görevlilerince yapılan araştırma üzerine sanığın, suça konu araç içerisinde yakalandığı ve araçta şikâyetçilere ait 360,00 TL para, 2 adet cep telefonu, güneş gözlüğü ve 1 paket sigaranın bulunduğu,
çalınan araç, para ve diğer eşyaların ele geçirilmesinde sanık tarafından gerçekleştirilmiş herhangi bir yer gösterme ve rızai iadenin bulunmadığı, sanığın kovuşturma aşamasında, şikâyetçi Esalet'e ait ekranı kırılan cep telefonuna ilişkin hasar bedeli ve diğer şikâyetçi Adalet'in çantasından çalınan bakiye 80,00 TL para olmak üzere toplam 1.000,00 TL ödeme yapılmasının, kovuşturma aşamasında gerçekleştirilen kısmî iade niteliğinde olduğu,
şikâyetçilerden, sanık hakkında kısmî iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızalarının bulunup bulunmadığı sorulup, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, şikâyetçilerden rızaları sorulmadan doğrudan yazılı şekilde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasından "...ayrıca sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," ibaresinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca,
usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.