Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1950 K.2022/6264

Katılan ...'a yönelik 07/01/2015 günü işlenen hırsızlık suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarih, 2015/90 esas, 2015/272 karar sayılı ilamını sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 04/12/2019 tarih ve 2019/6230 Esas, 2019/15448 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının sanık ... hakkında 17. Ceza Dairesi'nin anılan onama kararının KALDIRILMASI ile "5271 sayılı CMK’nın 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılarak sanık ...'ın savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle, Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarih ve 2015/90 Esas - 2015/272 Karar sayılı hırsızlık suçuna ilişkin mahkumiyet hükmünün Bozulmasına" yönelik 30/12/2021 gün, 2021/705 sayılı itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinin 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2016 tarihli ve 2016/950 Esas - 2016/436 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığından ve 15/06/1949 tarihli,

1948/4 Esas - 1949/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararında “Tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” şeklinde yer alan hüküm uyarınca içtihat değişikliklerinin kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği ilkesi nedeniyle sanık ...’a zorunlu müdafii atanmaksızın yapılan yargılama sonucu verilen kararda bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle Yargıtay 17.Ceza Dairesinin 04/12/2019 tarih ve 2019/6230 Esas -2019/15448 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla Cumhuriyet