Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2019 K.2022/8314

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar Salihli 1. Asliye Ceza Mahkemesince, 15/07/2014 tarihli ve 2014/134 Esas 2014/426 Karar sayılı karar ile sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, katılan vekilinin 01/09/2014 tarihli dilekçesi ile itirazda bulunduğu mercii Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 26/09/2014 tarihli kararı ile yalnızca katılan vekilinin itirazı değerlendirilerek reddine karar verilip kesinleştiği belirtilerek denetim süresi içinde kasıtlı bir başka suç işlediğinden bahisle sanık hakkındaki hüküm açıklanmış ise de;

sanığın Yargıtay ilgili dairesine temyiz talebi olduğunu belirterek sunduğu 15/07/2014 tarihli dilekçesinin, aslında itiraz kanun yoluna tabi olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik olduğu ve bu durumun diğer sanıklar yönünden temyize tabi hükümleri inceleyen Dairemizce, 11/07/2018 tarihli ve 2016/2150 Esas – 2018/8871 Karar sayılı ilamımızda da belirtilerek sanık hakkında;

hırsızlık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar yönünden sanığın temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilip itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verildiği; yapılan incelemede Dairemizin anılan iade kararı sonrası itiraz incelemesinin itiraz merciince yapılmadığı anlaşılmakla; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itiraz istemi henüz incelenmediği halde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının 26/09/2014 tarihinde usulsüz olarak kesinleştirildiği,

bu kesinleştirme işleminin geçersiz olduğu ve henüz denetim süresinin işlemeye başlamadığı gözetilmeden, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmesi,