Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2182 K.2022/8514

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükümlünün temyiz ve eski hale getirme istemli dilekçesi üzerine mahkemece verilen 10/01/2022 tarihli ve 2008/754 E., 2009/25 K. sayılı ek karar ile talebin reddine karar verildiği, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması sebebiyle bu ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Her ne kadar, hükümlü hakkında verilen 29/01/2009 tarihli, 2008/754 E., 2009/25 K. sayılı mahkumiyet kararının, hükümlüye tebliğ edildiği tarih olan 15/04/2009 tarihinde, hükümlünün cezaevinde olması nedeniyle, adresinde yapılan tebligat ve 15/05/2009 tarihli kesinleştirme işlemi geçersiz olup, hükümlü tarafından 03/01/2022 tarihli dilekçe ile temyiz ve eski hale getirme talebinde bulunulmuş ise de; hükümlü tarafından dosyaya sunulan 20/09/2021 ve 28/09/2021 tarihli dilekçeler ile kararın kime tebliğ edilmesini bildirilmesini istediği, 18/11/2021 tarihli dilekçe ile suçun uzlaşma kapsamına girdiğinden bahisle uzlaşma talebinde bulunduğu,

mahkemenin bu talebinin reddine dair 13/12/2021 tarihli ek kararının hükümlüye cezaevinde 14/12/2021 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlünün 20/12/2021 tarihinde yeniden uzlaşma dilekçesi verdiği, 22/12/2021 tarihli ek karar ile talebin reddedildiği,

hükümlünün dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek gönderildiği Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesince 22/12/2021 tarihli karar ile itirazın reddine dair verilen kararın 30/12/2021 tarihinde sanığa tebliğ edilmek üzere bulunduğu cezaevine gönderildiğinin anlaşılması karşısında, bu aşamalarda hakkındaki mahkumiyet kararından karardan haberdar olan hükümlünün, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 03/01/2022 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle,