Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2558 K.2022/7063

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, yüzüne karşı verilen 23/12/2021 tarihli hükme yönelik, 23/12/2021 tarihinde süre tutum dilekçesi vererek süresinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla tebliğnamenin temyiz isteminin reddine ilişkin görüşüne iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Edirne 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2011 tarihli ve 2010/539 Esas - 2011/41 Karar sayılı ilamı ile göçmen kaçakçılığı suçundan verilen hapis cezasının, suç tarihinden sonra 21/02/2013 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması nedeniyle TCK’nın 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının, ancak adli sicil kaydında yer alan ilamlardan Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/07/2011 tarihli ve 2008/1277 Esas - 2011/628 sayılı ilamı ile resmi belgede sahtecilik suçundan verilen erteli 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden,