Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2651 K.2024/9696

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü katılanlar ... ve ... işlettiği, diğer katılanın bulunduğu işletmeye diğer temyiz dışı sanıkların da bulunduğu arabayla geldiği, sanığın arabayı park etme yeri nedeniyle katılan ... ile tartışmaya başladığı, diğer katılanların ve temyiz dışı sanıkların olaya müdahale etmesi üzerine tartışmanın etkili eyleme dönüştüğü ve sanığın katılanları basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaraladığı,

iş yerinde bulunan saksıları ve lambaları kırarak mala zarar verip hakaret, tehdit içeren sözleri söylemesi şeklindeki eylemlerine uyan hakaret, tehdit, mala zarar verme, yaralama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 125/4, 106/1-2. cümle, 151/1, 86/2. maddelerinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, 03.11.2015 olan mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,