Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2799 K.2024/13263

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca ceza belirlenip, bu cezanın kazanılmış hak gözetilip 1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesi uyarınca ilk hükümdeki 1 yıl hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerekirken, aleyhe temyiz olmadığından bahisle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, adlî sicil kaydında yer alan Kargı Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2011 tarihli ve 2009/113 Esas, 2011/38 Karar sayılı ilâmına konu suçu işlediği sırada 18 yaşından küçük olması nedeni ile 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı ve yine adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas nitelikte sabıkasının bulunmaması nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,