KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/40 E., 2024/6200 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2024
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2015/523 E., 2016/137 K.
- Suçtan zarar gören
- İçişleri Bakanlığı ...
- Suçlar
- Kamu malına zarar verme, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret, görevi yaptırmamak için direnme
- Hükümler
- Mahkûmiyet
- Temyiz edenler
- Sanık, suçtan zarar gören kurum vekili
- Tebliğname görüşü
- Onama, bozma
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi .... Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğünün gerekçeli kararın tebliği üzerine kamu malına zarar verme suçu yönünden hükmü temyiz ettiği ve katılma iradesini açıkça ortaya koyduğu anlaşılmakla, şikayetçi kurumun 5271 sayılı Kanun'un 237/2. madde ve fıkrası uyarınca kamu davasına katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;
Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a, 265/1, 125/1-3-a maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının, mahkumiyet hükmünün kurulduğu 12.04.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması nedeniyle, sanık ve katılan kurum vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/40, K. 2024/6200, 22 Nisan 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama