KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/443 E., 2022/3779 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2022
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1 ve 52/2 maddeleri gereğince 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İZMİR 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2009 tarihli ve 2007/596 esas, 2009/142 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/10/2021 gün ve 94660652-105-35-12443-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/11/2021 gün ve 2021/125626 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 25/09/2018 tarihli ve 2016/8681 esas, 2018/11178 karar sayılı ilamında yer alan "...Sanığın, müştekiye ait motosikleti çalmak amacıyla direksiyon kilidini kırması şeklinde gerçekleşen eyleminde, hırsızlık suçunun konusu olan motosiklet ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında;
ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden bu suçtan beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,...Bozmayı gerektirmiş" şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanığın müştekiye ait aracın kapısını zorlayarak açtıktan sonra direksiyon altındaki muhafazayı kırarak düz kontak yapmak suretiyle üzerine atılı hırsızlık eylemini gerçekleştirdiği somut olayda, Mahkemesince hırsızlık suçunun yanı sıra ayrıca mala zarar verme suçundan da mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakta ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan mala zarar verme eyleminin bir bütün olarak hırsızlık suçu kapsamında kalacağı,
ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/443, K. 2022/3779, 7 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama