KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/5272 E., 2025/4394 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2025
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2020/1080 E., 2020/1403 K.
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Beraat
- Tebliğname görüşü
- Bozma
Karar Metni
325 kelime·2 dk okuma
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanıkların ifadeleri ve dosya dışı ... ...'nın beyanları doğrultusunda sanığın mahkûmiyetinin gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Suçun sanık tarafından işlendiğine dair tek delilin inceleme dışı sanıklar ... ve ...'nın aşamalarda değişen ve çelişkili ifadeleri olduğu, inceleme dışı ... ... 16.11.2019 tarihli ifadesinde tarihten bir hafta kadar önce sanık ...'un kendisinde bir akü olduğunu ve alıp almayacağını sorduğunu beyan ettiği ancak suç tarihinin 15.11.2019 olması ve bahsedilen akünün şikâyetçiye ait akü olduğuna dair bir tespitin de bulunmaması dikkate alınarak bu ifadenin sanığın mahkûmiyetine esas alınamayacağı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/5272, K. 2025/4394, 11 Mart 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama