Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5593 K.2024/9674

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa 19.11.2015 tarihli kararın doğrudan 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve yapılan tebliğin usulüne uygun olmadığı, 16.12.2020 tarihli tebliğ işleminde ise cezaevinde bulunan sanığa yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, sanığın 29.03.2022 tarihli eski hâle getirme ve temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından eylemine uyan ve 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 116/1. maddesinde düzenlenen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, mahkûmiyet hükmünün verildiği 19.11.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,