Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/568 K.2022/12625

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 17.12.2014 tarihli duruşmada müdafii istemediğini belirttiği gibi, CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı halde, sanık hakkında kurulan hüküm Av. ... tarafından 05.05.2015 tarihinde ve süresinde temyiz edilmiş ise de, anılan müdafiinin sanık hakkında verilen hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı, Dairemizin 18.02.2020 tarihli dosyanın eksiklik talebi yazısı üzerine sanığa 08.10.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen gerekçeli hükmü sanığın da temyiz etmediği anlaşılmakla; anılan müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olayın gece gerçekleşmesi nedeniyle yapılan artırımda uygulama maddesinin gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir hata olarak değerlendirilmiş, 5237 sayılı 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık ... hakkında mükerrirliğe esas alınan ilamında da TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a- Sanıklar ... ve ...’un fiilen sahibi olduğu ve müsaderesine karar verilen aracın ve çalınmaya teşebbüs edilen 126 adet kömürün değerine ilişkin herhangi bir değer tespitinin bulunmadığı anlaşılmakla, müsaderesine karar verilen 36 EH 891 plakalı araç ile çalınmaya teşebbüs edilen kömürlerin suç tarihindeki değerleri ve orantılı olup olmadığı araştırılıp tespit edilerek, müsadere kararının işlenen suça nazaran daha ağır ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğurup doğurmayacağı hususları karar yerinde gösterilip tartışılarak sonucuna göre aracın müsaderesi hususunda karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Sanık ... hakkında mükerrirliğe esas alınan ilamın esas numarasının 2010/286 olduğu halde 2010/283 olarak yanlış gösterilmesi,

c- Olayın gece gerçekleşmesi nedeniyle yapılan artırımda uygulama maddesinin gösterilmemesi,