Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5736 K.2025/5749

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2020 tarihli ve 2020/1021 Esas, 2020/675 Karar sayılı kararının sanıklar Ömer ve Rahim müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için, daha önce aynı adrese Kanun'un gösterdiği usullere uygun bir tebligat yapılmış olması ve muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilememesinin gerektiği, aksi halde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı, sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın, daha önce Kanun'un gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmamış sanığın bildirdiği adresine yapılan aynı Kanun'un 35. maddesine göre 29.09.2020 tarihinde yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu,

her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği belirtilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında da bahsedildiği üzere.

7201 sayılı Kanun’un 11. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin "...Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır." gerekçede ortaya konan sakıncalı hâlin gerçekleşmiş olması nedeniyle, hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulan sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın usûlüne uygun şekilde sanığa "Ceza infaz kurumunda olması hâlinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği,