Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5966 K.2025/12596

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve hükmedilen cezaların türü ve süresine göre sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, sanıkların mahkûmiyetlerine dair yeterli delil bulunmadığına, tanıklar tarafından teşhis edilen sanıkların olay tarihinde olay yerinde olmadıklarına, başka yerlerde bulunduklarına, bu hususu dosyaya ibraz ettikleri deliller ile ispat ettiklerine, sanıkları teşhis eden tanıkların hırsızlığın bizzat sanıklar tarafından yapıldığına dair görgüye dayalı herhangi bir beyanlarının olmadığına, atılı suçun unsurların oluşmadığına, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayinini gerektirir bir durumun bulunmadığına,

eksik inceleme ile karar verildiğine, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;