Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6221 K.2022/15859

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi Diyanet İşleri Başkanlığına gerekçeli kararın tebliği üzerine sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün yalnızca vekalet ücreti yönünden, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan ise beraat hükmünün temyiz edildiği anlaşıldığından, şikayetçi kurumun 5271 sayılı CMK'nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hırsızlık suçunda, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın caminin içerisindeki imam odasında bulunan parayı çalması şeklindeki eyleminin TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden, şikayetçi kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle CMK’nın 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

3- Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14. maddesinin 1. fıkrasının yollamasıyla tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen kendisini vekil ile temsil ettiren kurum yararına, mahkûm olan sanık aleyhine maktu vekalet ücreti tayin olunması gerektiğinin gözetilmemesi,