Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6867 K.2022/16469

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın tebliği için bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese tebligat yapılması gerektiği, somut olayda ise sanığın duruşmada bildirdiği son bilinen adresine Tebligat Kanunu 21/1. maddesi gereği gönderilen tebligatın bila tebliğ iade edildiği ve sanığın MERNİS adresinin de UYAP kayıtlarında mevcut olduğu halde Tebligat Kanunu 21/2. maddesi gereği bu adrese tebligat gönderilmeyerek, sanığın mahkemece tespit edilen farklı bir adresine Tebligat Kanunu 35. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğ edildiği,

bu adrese yargılama sürecinde usulünce yapılmış bir tebligat bulunmadığı gibi gerekçeli karar tebliğinin sanığın MERNİS adresine yapılması gerektiğinden 13.02.2015 tarihli gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine yapmış olduğu 28.03.2022 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 25/03/2014 tarihli mahkumiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,