KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/771 E., 2022/5007 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mart 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kamu malına zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından beraat eden suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün yalnızca vekalet ücreti yönünden temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;
Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 168. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren suça sürüklenen çocuk lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; "hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak suça sürüklenen çocuk ...’a ödenmesine" karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde belirtilen kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, 17/11/2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/771, K. 2022/5007, 17 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama