Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8173 K.2022/18197

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması mahallinde eklenmesi mümkün bir eksiklik olarak görülmüş, bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarihli bozma ilamından önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 09/11/2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmolunan 3 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan tayin olunan cezanın en fazla üçte birine kadar artırılabileceği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 143.maddesi gereğince yarı oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Kabule göre de;

3-Sanık hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b ve 143/1. maddeleri uyarınca verilen “4 yıl 6 ay” hapis cezasından aynı Kanun'un 145. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılırken, "3 yıl 4 ay 15 gün" yerine hesap hatası sonucu "3 yıl" hapis cezasına hükmolunarak sanık hakkında eksik ceza tayini,

4- Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,