Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8204 K.2022/20601

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Müşteki vekilinin sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Müştekinin bozma öncesi alınan 01.04.2015 tarihli ifadesinde davaya katılmak istemediğini beyan ettiği, müşteki vekilinin ise bozma sonrası yapılan yargılamada davaya katılmak istediğini belirtmesi üzerine davaya katılmasına karar verilmiş ise de, sonradan verilen katılma kararının hükümsüz olması nedeniyle katılan sıfatı bulunmayan müşteki vekilinin hükmü temyiz yetkisi bulunmadığı gibi, 03.03.2021 günü tefhim edilen hükmü, her ne kadar temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunmuş ise de; 15 günlük temyiz süresinden sonra 29.03.2021 günü temyiz etmiş olması nedeniyle isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, müşteki vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık müdafiinin sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

a- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, “Takdiren alt sınırdan” şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmasına rağmen, suçun işlendiği tarih itibarıyla yürürlükte bulunan (6545 sayılı yasa ile yapılan değişiklik öncesi) ve sanığın eylemine uyan Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesinde öngörülen alt sınır 2 yıl hapis cezası olmasına rağmen sanığın 3 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi,

b- Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin gerekçede, sanığın TCK’nın 142/2-h maddesi gereğince cezalandırıldığının belirtilmesine rağmen, hüküm kısmında aynı Kanun’un 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması,

c- Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin gerekçede, sabıkalı oluşu ve olumsuz sosyal ilişkileri nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanmadığının belirtildiği halde, hükümde aynı gerekçe ile aynı Kanun’un 62. maddesinin uygulanması suretiyle çelişkiye neden olunması,

d- Sanığın her ne kadar tekerrüre esas alınan Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/121 Esas 2007/346 Karar sayılı ilamında da TCK’nın 58. maddesinin uygulanması nedeniyle ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmiş ise de, ikinci kez mükerrirliğe esas olan Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/105 esas 2004/313 karar sayılı dosyasının uzlaşma nedeniyle düştüğünün anlaşılması karşısında; sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığı, cezanın yalnızca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,