Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8687 K.2024/13501

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/11217 Esas, 2020/1144 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık ve müdafii tarafından temyiz edilen 20.10.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 141/1, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının, 10 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,