Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8730 K.2024/12866

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 10.07.2019 tarihli ve 2019/1760 Esas, 2019/12644 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 08.04.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/1-a, 142/5, 143/1. maddeleri uyarınca verilen 4 yıl 6 ay hapis cezasının, 2 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,