Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8831 K.2022/18954

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında kanun yolu bildiriminde katılanın temyiz başvurusuna yönelik herhangi bir bildirim bulunmadığının anlaşılması karşısında, kendisine 02/01/2019 tarihinde tebliğ edilen kararı 11/01/2019 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22/12/2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21/03/2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın karşılıksız yararlanma suçundan eylemine uyan 6352 sayılı Kanun’un 82. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK’nın 163/3. maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık dava zamanaşımının, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 30/11/2007 tarihinden karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,