Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/9001 K.2024/11460

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Mahkemece suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu kabul edildiği ve temel ceza da bu maddeye göre belirlendiği hâlde, hüküm fıkrasında uygulama maddesinin aynı Kanun'un 142/1. maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 13.11 2019 tarihli ve 2019/6180 Esas, 2019/17651 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 09.09.2015 tarihli kararda sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı TCK’nın 165/1, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 3.000,00 TL adlî para ve 80,00 TL adlî para cezasının 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/1, 62. maddeleri uyarınca verilen 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,