Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/9211 K.2024/15341

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında bozma sonrası tayin olunan 3 yıl hapis cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 2 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken sanığın neticeten 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılması,

2. Dosya kapsamına göre 31.10.2013 olduğu anlaşılan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 05.11.2013 olarak gösterilmesi,

3. Önceki hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edildiğinden bozma sonrası yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından "...önceki hükümde olduğu gibi sanığın neticeten 2 YIL HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA;