Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1007 K.2023/1520

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Kasten Yaralama Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2019 tarihli ve 2018/223 Esas, 2019/418 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kasten yaralama suçundan, neticeten hükmolunan “3 yıl” hapis cezası ile mahkûmiyete konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında. 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve vasisinin bahse konu hükme yönelik temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

2. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra, 05.11.2021 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkeme tarafından araştırılmasında ve sanık hakkında açılan kamu davasının, 5237 sayılı Kanun’un 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 18.11.2020 tarihli ve 2019/3948 Esas, 2020/2443 Karar sayılı kararlarına yönelik sanık ve vasisinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA,