Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10175 K.2023/3417

Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.03.2018 tarihli ve 2017/953 Esas, 2018/214 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın, 21.12.2021 tarihli ilk dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle yapılan incelemede;

Bozma ilamı öncesi sanığın duruşmada ikamet adresi olarak "Atıfbey mahallesi Doğanşehir Küme Evleri No:212 İç kapı no: 1 Altındağ/Ankara" adresini verdiği, bozma ilamından sonra bu adrese 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/2.

Maddesi ihtaratını içeren davetiyenin tebliğe çıkarıldığı ancak iade dönmesine rağmen sanığın savunması alınmadan yokluğunda hüküm kurulduğu, gerekçeli kararın da aynı adrese tebliğe çıkarıldığı ancak iade edildiği, iade edildikten sonra Mahkemece Altındağ Emniyet Müdürlüğüne müzekkere yazılarak sanığın tespit edilen adresinde kendisine ya da aynı çatı altında oturan tebliğ almaya yetkili kişiye gerekçeli kararın tebliğ edilmesinin istendiği, Altındağ Emniyet Müdürlüğünce 16.05.2018 tarihinde tebliğ belgesi adı altına belge düzenlenerek gerekçeli kararın sanığın babasına tebliğ edildiğinin bildirildiği,

ardından Mahkemece kesinleştirme işlemlerinin yapıldığı, sanığın 21.12.2021 tarihli ilk dilekçesi ile karardan haberdar olmadığını, yasal haklarının iadesini talep ettiği, mahkemece talebin reddine karar verildiği ancak gerekçeli kararın tebliğ işleminin usulüne uygun yapılmadığı bu nedenle sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile dilekçesini öğrenme üzerine temyiz kabul ederek inceleme yapılması gerektiği kabul edilmiştir.

1412 sayılı CMUK'nın 326. maddesinin 1. ve 2. fıkralarına göre “Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar, sanık, katılan ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir.” şeklindeki hükümlere rağmen, sanık dinlenmeden davanın sonuçlandırılması suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/2. maddesine aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuştur.