Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1018 K.2024/2246

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma öncesi verilen 30.04.2015 tarihli ve 2014/491 Esas, 2015/339 Karar sayılı kararda, sanığın adlî sicil kaydında yer alan Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2010 tarihli ve 2010/287 Esas, 2010/1145 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince hükmedilen 4 yıl ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı Kanun'un 116/2-4. maddeleri uyarınca hükmedilen 1 yıl 6 ay hapis cezalarının tamamının tekerrüre esas olduğunun belirtildiği;

bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece aleyhe temyiz olmadığı gözetilmeksizin bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2013 tarihli ve 2013/460 Esas, 2013/679 Karar sayılı kararı ile iftira suçundan TCK'nın 267/1, 269/3-a ve 62. maddeleri gereğince kurulan 3 ay 10 gün hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine ''Sanığın Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2010 tarihli ve 2010/287 Esas, 2010/1145 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince 4 yıl hapis cezası ile mükerrir olduğu anlaşıldığından,