Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10492 K.2024/21305

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Sanığın 20.01.2016 tarihli talimat duruşma zaptında lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiği, Mahkemece kurulan hüküm, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair bir karar olmamasına rağmen 5237 sayılı Kanun'un 51.maddesinde düzenlenen erteleme hükümlerinin ve 5271 sayılı Kanun'un 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının "Sanık hakkında CMK'nun 231/11 madde hükmü uyarınca hüküm olduğu gibi açıklandığından yasal imkânsızlık sebebiyle CMK'nun 231/5, TCK'nun 51.madde hükmünün uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki hatalı gerekçe ile uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2)Sanık hakkındaki bozma öncesi hükümde verilen hapis cezası 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adlî para cezasına çevrilmiş olmasına ve bu yönünde adlî para cezası seçenek yaptırımına çevirme tedbirinin sanık yönünden kazanılmış hak oluşturacağı gözetilmeden, aynı Kanun'un 50.maddesinin uygulanmaması,