Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10868 K.2025/16396

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, suça konu fiili diğer sanık ...'ın işlediğine, kendisi hakkında sadece somut delilden uzak şüphenin hasıl olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmesinin gerektiğine, müştekinin şikâyetçi olmaması ve değer azlığı nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasının gerektiğine, takdiri indirim yapılmadan üst sınırdan ceza verilerek haksızlığa uğratıldığına ilişkin olduğu;

sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın samimi anlatımda bulunduğuna, sanığın, ...'ın eylemine katılmadığına, yardım etmediğine, kastının bulunmadığına, buna rağmen sanığa ceza verilip alt sınırdan uzaklaşıldığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;