Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10903 K.2023/3849

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2012 tarihli ve 2009/990 Esas, 2012/1372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-d, 143. ve 116/1-4. maddeleri gereğince sırasıyla 4 yıl 8 ay ve 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2012 tarihli ve 2009/990 Esas, 2012/1372 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.06.2015 tarihli ve 2014/11562 Esas, 2015/12935 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2020 tarihli ve KD-2020/49019 sayılı itirazı ile sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 196. maddesine aykırı davranılması nedeniyle hükmün bozulması talep edilmiştir.

4.İtiraz üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, Dairemizin 23.09.2020 tarihli ve 2020/16529 Esas, 2020/9244 Karar sayılı kararı ile ''Hüküm tarihinde Bakırköy Metris 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 27.12.2012 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması," sebebiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2020/545 Esas, 2022/680 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d, 143, 62 ve 116/1-4, 62, 58. maddeleri gereğince sırasıyla 3 yıl 10 ay 20 gün ve 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; uzlaşma yolunun uygulanmasına, takdiri indirim sebeplerinin uygulanmamasına ve sabıkalı olmasından dolayı lehe hükümlerden yararlandırılmamasının adalete aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde gece sayılan zaman dilimi içerisinde müştekinin evine aksi ispatlanamayan savunmasına göre açık olan pencereden girerek evden aracının anahtarını, cep telefonu ve laptopunu çaldığı, ayrıca bu çaldığı anahtar ile aracını çaldığı Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, suçun işleniş biçimi, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar, sanığın kastı dikkate alındığında Mahkemece temel cezanın tayininde alt sınırdan uzaklaşılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, Mahkemenin sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi gereğince indirim yaptığı, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde tanımlanan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinde tanımlanan erteleme hükümlerinin uygulanmamasında, mahkemece gösterilen gerekçenin yerinde, yeterli ve kanunî olduğu, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-d ve 116/1-4. maddesinde düzenlenen suçların uzlaşma kapsamında olmadığı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR