Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10924 K.2025/15378

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.06.2022 tarihli ve 2021/13238 E., 2022/9006 K. sayılı bozma ilâmından önceki hüküm yalnız sanık ve müdafii tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sonuç olarak hırsızlık suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm fıkrasından "... sonuç olarak sanığın 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına," ibaresi çıkarılarak yerine "...sanığın cezanın miktarı bakımından kazanışmış hakkının korunmasına ve tayin edilen 4 yıl 7 ay hapis cezasının,