Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11071 K.2024/21706

Mahkemece düzenlenen 27.01.2023 tarihli tutanak içeriğine göre, yokluğunda verilen hükmün 11.02.2022 tarihinde sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ belgesinde yer alan bilginin doğru olmadığı, bu nedenle yapılan tebliğ geçersiz olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda açıklanan gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

02.03.2021 tarihli bozma öncesi hükümde sanığın sonuç ceza olarak 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği, aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; bozma sonrası yapılan yargılamada sanık hakkında TCK'nın 142/1-e, 143, 35/2. ve 62. maddeleri gereğince verilen 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasının, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 7 ay 15 gün hapis cezası olarak infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,