Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11260 K.2025/16768

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinde " Temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinde ise " Temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin sübuta yönelik yeterli delil bulunmadığına ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen 16.02.2021 tarihli kararda 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f ve 62. maddeleri uyarınca hapis cezasının yanında 4.300,00 TL adli para cezasına da hükmedilmesi; Bölge Adliye Mahkemesince kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken hükmolunan cezanın 3 yıl 4 ay hapis ve 4.300,00 TL adli para cezası üzerinden infazı gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.