Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11379 K.2024/21147

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Uyulmasına karar verilen bozma ilamında eleştirildiği halde, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından soruşturma yapılması için ihbarda bulunulmadığı anlaşılmıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25.04.2022 tarihli ve 2021/10053 Esas,2022/6307 Karar sayılı bozma kararından önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında tayin olunan cezanın 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,