Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1179 K.2025/14514

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası verildiği, sanıkların istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, duruşma açılıp İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılıp, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 35, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'in temyiz isteminin; savunmalarına itibar edilmediğine, şikâyetçinin beyanına hangi gerekçe ile üstünlük tanındığına değinilmediğine, 5237 sayılı Kanun’un 144/1 maddesi ile hüküm kurulması gerekirken aynı Kanun’un 142/2-h maddesi gereğiyle mahkûmiyetine karar verildiğine, suçun vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşüldüğüne, hükmün yeterli gerekçeyi içermediğine ilişkin olduğu, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin;

şikâyetçinin tüm aşamalarda farklı anlatımlarda bulunarak çelişen beyanlarda bulunduğuna, gerek yerel mahkemeye gerekse istinaf mahkemesi suçun alacağı tahsil etmek amacı ile işlenip işlenmediği hususunda şüphede kalındığına, sanıkların eyleminin amacının alacaklarına yönelik olduğu sonucuna varılması gerektiğine, 5237 sayılı Kanun’un 144/1-b. maddesi ile cezalandırma yapılması gerektiği gözetilmeden aynı Kanun’un 142/2-h. maddesi ile cezalandırma yoluna gidildiğine ilişkin olduğu, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin;

sanıkların aşamalardaki savunmalarında samimi şekilde ifade verdiklerine, şikâyetçi ile mal alışverişine ilişkin ticari ilişkileri olduğunu ve alacaklarını ödemediği için alacaklarını tahsil etmek amacıyla hareket ettiklerine, amaçlarının hırsızlık yapmak olmadığını açıkladıklarına, şikâyetçinin yerel mahkeme yargılamasında sanıklara borcu olmadığını beyan etmesine rağmen karar sonrasında dosyaya el yazısı ile verdiği dilekçede sanıkların beyanlarını doğruladığına, ancak mahkemece,

tutarsız beyanlarının aleyhine sonuçlar doğurabileceğinin hatırlatılması üzerine geri adım atarak borcu olmadığını ve sanıkların hırsızlık yaptıklarını söylediğine, birbiri ile tutarlı sanık savunmalarına itibar edilmez iken şikâyetçinin kendi menfaatlerine odaklanan tutarsız beyanlarına itibar edilmesinin doğru olmadığına, öte yandan mahkemece hırsızlık olarak nitelendirilen vakıaya konu olan malların değerinin araştırılmadığına, yerel mahkemenin olayın nitelendirilmesinde de hataya düştüğüne, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar ... ve ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesine,