Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11961 K.2025/15509

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, müvekkilinin bahse konu hırsızlık suçunu işlemediğine, dosya kapsamında tanık beyanı dikkate alınmadan karar verildiğine, mağdur her ne kadar müvekkili sanıktan başta şikâyetçi olsa da sonrasında şikâyetinden vazgeçtiğine, şikâyetçi olduğu andan sonra da olayın gerçekleştiği iddia edilen iş yerinde müvekkili ile beraber 4 yıl daha çalışmaya devam ettiğine, bu durumun suçun işlenmiş olması durumunda hayatın olağan akışına aykırılık teşkil edeceğine,

şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;