Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12083 K.2025/539

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Tüm dosya içeriğine göre; sanığın İzmir ilinden Kırşehir' e geldiği katılanın oğlunun arkadaşı olması nedeniyle misafir olarak evlerinde 1 gece kaldıktan sonra ertesi gün katılanın oğlunun iş yerine birlikte gittikleri, sanığın bir süre sonra evde telefonunu unutma bahanesiyle katılanın oğlundan evin anahtarını alarak gittiği, uzun bir süre gelmemesi nedeniyle katılanın oğlu tarafından telefon ile arandığı ancak telefonlara cevap vermediği, katılanın iş çıkışında ikametine gittiği, kapının kilitli olmadığını gördüğü,

eve girdiğinde odaları kontrol ettiği ve yatak odasında bulunan 1.700,00 TL para ve 3 adet çeyrek altının yerinde olmadığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesindeki haksız yere elde bulundurulan anahtar ile kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması, her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.