Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12194 K.2024/20140

I-O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

O yer Cumhuriyet savcısının 04.11.2022 tarihli dilekçesi ile sanık aleyhine hükmü temyiz ettiği halde 02.01.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçtiği şeklinde dilekçe sunduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266/1. maddesi gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının incelenmeksizin mahalline Tebliğname'ye uygun olarak İADESİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın yargılama konusu eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/4. maddelerine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, en son kesen işlemin 02.07.2014 olan sorgu tarihinden 03.11.2022 karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,