Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12268 K.2024/1149

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 04.09.2020 tarihinde sunduğu dilekçe içeriği dikkate alındığında sanığın talebinin yargılamanın yenilenmesi olmayıp, eski hale getirme talebi niteliğinde olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 264/1.maddesi gereği kanun yolunun belirlenmesinde yanılma halinin başvuruda bulunanın hakkını ortadan kaldırmayacağı, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Kanun'un 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 31.12.2020 tarihli ve 2013/389 Esas, 2015/57 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu,

sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın en son bildirdiği adrese gönderildiği ancak tebligat yapılamadığı, daha önce geçerli bir tebligat yapılmayan MERNİS adresine mahkemece Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi gereğince yapılan tebliğ işleminin usule aykırı olduğu anlaşılmakla sanığın 04.09.2020 tarihli eski hale getirme ve temyiz talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;