Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12316 K.2024/7454

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 02.04.2018 tarihli ve 2017/2895 Esas, 2018/990 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesinin 22.12.2016 tarihli kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan düşme kararı verildiği ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12.Ceza Dairesi tarafından 02.04.2018 tarihli, 2017/2895 Esas, 2018/990 Karar sayılı ilâm ile düşme kararı kaldırılarak 10 ay hapis cezasına hükmedildiği,

kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, sanığın 30.01.2020 tarihli dilekçesinde yargılamanın yenilenmesi ve infazın durdurulmasını talep ettiği, İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.02.2020 ve 24.06.2021 tarihli 2016/183 Esas, 2016/457 Karar sayılı ek kararlarıyla talebin reddine karar verildiği somut olayda.

CMK'nın 296.maddesindeki "Temyiz istemi, kanunî sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki düzenleme karşısında konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden de ilk derece mahkemesine verilen temyiz dilekçesinin değerlendirilme yetkisinin istinafta olduğu anlaşıldığından dosyanın iadesine karar verildikten sonra,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12.Ceza Dairesi tarafından 12.01.2023 tarihli, 2017/2895 Esas, 2018/990 Karar sayılı ek kararla kararın temyiz yolu açık olarak verilmesi gerekirken sehven kesin olarak verildiği ve sanığın temyiz talebinin kabulü ile infazının durdurulmasına karar verilerek dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12.Ceza Dairesi tarafından 02.04.2018 tarihli, 2017/2895 Esas, 2018/990 Karar sayılı kararın sanığa usûlüne uygun tebliğ edilmediği ve bu nedenle 30.01.2020 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: