Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12363 K.2024/1202

Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/370 Esas, 2022/631 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanığın bozma üzerine 03.11.2022 tarihinde alınan savunmasında müdafii istemediğini belirtmesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa bozma sonrası zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durum bulunmaması karşısında; bozma öncesi mahkemenin istemiyle baro tarafından atanan müdafiin hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gözetilerek,

karar tarihinde Düzce T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan ve SEGBİS vasıtasıyla duruşmaya katılımı sağlanan sanığın yüzüne karşı tefhim edilen ve akabinde cezaevinde tebliğ edilen 03.11.2022 tarihli kararda, sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle yapılan tefhim ve tebliğ işlemlerinin usûlsüz olduğunun anlaşılması karşısında;

gerekçeli kararın sanığa usûlüne uygun şekilde (cezaevinde olması hâlinde cezaevinde 5271 sayılı Kanun'un 35/3 ve 263. maddelerine uygun olarak bizzat tebliği, aksi hâlde bilinen son adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek,