Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12734 K.2024/21999

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde, karar tarihinde cezaevinde bulunan ve hüküm yüzüne karşı verilen sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesi uyarınca hükmün cezaevi veya tutukevi aracılığı ile verilecek dilekçe ile temyiz edilebileceğine ilişkin bir açıklık bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın 01.03.2023 tarihli eski hâle getirme talebinin kabulü ile temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın adlî sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas alınabilecek nitelikte Bakırköy 16.Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2011 kesinleşme tarihli 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e,143,62 maddeleri uyarınca verilmiş 2 yıl 5 ay 5 gün hapis cezası bulunmasına rağmen Mahkemece tekerrür hükümleri uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 04.04.2022 tarihli ve 2021/23410 Esas, 2022/4833 Karar sayılı bozma kararından önce 26.11.2020 tarihli mahkûmiyet kararında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan sanık hakkında 5 ay hapis cezasına hükmedildiği ve hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması karşısında, bozmadan sonra 31.01.2023 tarihli mahkûmiyet hükmünde 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında bu kez 10 ay hapis cezasına hükmedilmesi,