Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13121 K.2025/915

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığa tanık beyanlarına karşı savunmasının sorulduğu, bozma sonrası müdafii huzurunda esas hakkındaki mütalâda da tek tanık deliline dayanıldığının ifade edilmesinden sonra, müdafii ve sanığın esas hakkındaki mütalâya karşı savunma ve delillerin sorulduğu anlaşılmakla tebliğnamenin tanığın tekrar dinlenilmesini içeren düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 26.04.2022 tarihli bozma kararına ve kazanılmış hakka konu 14.01.2016 tarihli kararda sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h,143/1,35. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası yerine hatalı olarak 1 yıl 6 ay 23 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı hâlde bozma sonrası kurulan hükümde 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı karar verilmesi,